Voor sommige mensen is het helemaal oké; de corrigerende tik. Hierbij is het dus niet het mishandelen van je kind, maar een tik geven om hem of haar iets te leren. Of iets af te leren. Maar uit onderzoek blijkt nu dat het helemaal niet effectief is.

Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders mij ooit hebben geslagen, wel dat mijn vader een keer (ja 1 keer!) met een haarborstel naar me gooide – volgens mij omdat hij boos was op mijn moeder en ik me ermee bemoeide. In de loop der jaren is het verhaal in mijn hoofd nogal eens veranderd en mijn vaders versie is dan ook heel anders, maar feit is dat ik er toen echt ontzettend van schrok en dat ik het dus jaren later nog aanhaal als we het hebben over corrigerende tikken.

Mijn dochter krijgt geen corrigerende tikken, als ik boos word op haar moet ze vaak al huilen en is de boodschap ook wel duidelijk. Ik voel me zelfs weleens schuldig als ik uit m’n slof ben geschoten. Als de boel een beetje gekalmeerd is, probeer ik altijd uit te leggen waarom mama boos werd, al is dat niet altijd even makkelijk, want kinderen zien nou eenmaal niet altijd alles als hoe wij volwassenen het zien.

Soms zie ik op straat moeders (of vaders) die naar mijn mening hun kind veel te hard aanpakken. Soms met woorden en soms ook gewoon met corrigerende tik. Ik weet dat het in sommige culturen gewoon normaal is, maar wat ‘normaal’ is, hoeft niet altijd goed te zijn.

Happy loving family. mother and child playing, kissing and hugging

Uit nieuw onderzoek is gebleken dat ook een corrigerende tik al tot psychische klachten kan leiden en daarnaast is een corrigerende tik dus niet effectief. Het leidt niet tot meer gehoorzaamheid, maar wel tot meer innerlijke onrust, meer agressie en meer naar binnen gekeerd gedrag van de kinderen. Daarnaast ervaren kinderen door de corrigerende tikken een negatieve relatie met hun opvoeder. Dat wil volgens mij geen enkele ouder.

Hoe het dan wel moet? Naar mijn mening dus zoveel mogelijk met woorden. Als je iemand bent die wel zo nu en dan een corrigerend tik geeft aan je kind, schaam je er dan absoluut niet voor, maar praat er bijvoorbeeld over met je huisarts en vraag advies over hoe je dingen anders kunt aanpakken. Je wordt heus niet gelijk weggezet als kindermishandelaar, maar als moeder of vader die de opvoeding van z’n kind op een betere manier wil gaan aanpakken.*

Hoe denk jij over corrigerende tikken? Ben jij (vroeger) wel eens door je ouders geslagen? Hoe heb je dat ervaren? Laat het ons weten in een comment hieronder of op een van onze social media kanalen. Natuurlijk vinden we het fijn als je dit artikel met anderen deelt.

Wil je meer lezen over kinderen en opvoeding? Lees dan een van onze eerder gepubliceerde artikelen:
5 dingen die je niet moet zeggen tegen je kind
Moeder zijn is niet altijd makkelijk
Kinderen moeten een dubbele achternaam kunnen krijgen

banner-bag-at-you

(Gebruikte bronnen voor dit artikel: nu.nl, Journal of Family Psychology, Wikipedia. Let op: dit artikel is geschreven vanuit eigen mening.

*Er is op social media zoals verwacht discussie ontstaan over dit artikel – zoals al gedacht zijn de meningen over de corrigerende tik heel erg verdeeld. Het is niet mijn bedoeling om mensen die ‘voor’ zijn in een kwaad daglicht te stellen, in tegendeel – ik vind dat dit onderwerp bespreekbaar moet zijn. De ‘verwijzing’ naar de huisarts is een extreme, natuurlijk bespreek je dit soort zaken eerst in huiselijke kring. De reden van het noemen van de huisarts is dat veel mensen niet weten dat je bij de huisarts ook terecht kan als je ‘levensvragen’ hebt, in veel gevallen zal hij/zij je doorverwijzen, maar soms is het juist fijn om het ook met iemand te bespreken die net iets meer van je weet, maar wel ver van je af staat. Ik hoop dat ik hiermee mijn bedoeling heb verduidelijkt en ik ben blij dat het gesprek geopend is.)