Het is dat mijn dochter het echt helemaal geweldig vindt, maar TunFun zou ik persoonlijk liever mijden. Vorige week zou mijn grote liefde eigenlijk gaan spelen met een vriendinnetje, maar helaas ging dat op het laatste moment niet door. Kleine druif was helemaal beteuterd en moest zelfs een beetje huilen… Wat doe je dan? Je stelt voor om ‘dan maar’ naar TunFun te gaan.

Allereerst durf ik na een aantal diefstal-gerelateerde horrorverhalen van andere moeders nauwelijks meer iets mee te nemen naar TunFun. Mijn mobiele telefoon liet ik dus thuis en gewapend met wat kleingeld en een pinpas ging ik op pad. Omdat Issabel 3 en een beetje is, liepen we richting de mini’s terwijl ik tegelijkertijd met mijn ogen speurde naar een ‘veilige’ man of vrouw waarvan niemand iets zou durven te stelen.

Nadat ik deze plek had gevonden, tussen een lange Afrikaans-achtige man en een duidelijke ‘Zuid-oma’, legde ik onze jassen en schoenen zo tussen de twee TunFun bezoekers in dat het leek alsof mijn spullen bij een van hun hoorde. Ons speelplezier kon beginnen.

eva-kaan-mrsanchelon-issabel-pons

Issabel vindt het allemaal nog te spannend om alleen te gaan, dus moet ik met haar mee. Na 3 keer van de glijbaan af te zijn geweest durfde ze dan eindelijk zelf en kon ik even bij de andere moeders langs de kant gaan zitten. Een paar ‘grote’ jongens van een jaar of 7 betraden ook het mini-paradijs (bedoeld voor kinderen t/m 4 jaar) en namen de glijbaan ruw in beslag. Terwijl Issabel en nog wat kleinere kleintjes zonder pardon door de jongens aan de kant werden geschoven keek ik hulpzoekend naar de andere moeders: allemaal op hun telefoon.

Ik besloot het voortouw te nemen en de jongens erop aan te spreken dat ze in het ‘mini-gebied’ waren en of ze even rekening wilden houden met de kleintjes die hier aan het spelen waren. De brutaalste van het stel antwoordde mij dat ik dan zelf ook maar weg moest gaan uit het ‘mini-gebied’. Ik stond perplex, maar priemde mijn ogen op standje extreem-gevaarlijk en waarschuwde hem dat ik geen brutale monden duld en ik zijn moeder heus wel kon vinden. De jongens dropen af en de kust was weer veilig.

Het valt me iedere keer weer op dat er heel veel ouders hun kinderen gewoon los laten gaan en totaal niet meer omkijken naar hun kroost. Soms kinderen van echt nog maar een jaar of 3. Naar mijn idee gaan de ouders gewoon een hele dag zitten telefoneren, internetten en te weet-ik-het-watten terwijl de kids zich met elkaar vermaken. Prima zou je denken, maar helaas zijn er dus ook iedere keer weer kinderen die het te bont maken en ik zie nergens ouders of TunFun personeel die dat in de gaten houdt. Daarnaast zie je soms ook kleintjes huilend zoeken naar hun moeder of vader – ik begrijp dat echt niet.

TunFun ouders, ik zou u met klem willen vragen op uw lievelingetjes te letten en ze uit te leggen dat er verschillende speelplekken zijn voor verschillende soorten speelgedrag. De mini’s is dus niet geschikt om fantasie zwaardgevechten uit te vechten of om levende botsauto te gaan spelen. Heeft u zelf een mini? Laat deze dan niet zonder ze in het vizier te hebben in de ballenbak spelen, daar zijn ze echt nog een beetje te klein voor.

Wij zijn vorige week ruim 1,5 uur gebleven en toen werd het getetter me echt te veel. Ik mijd TunFun weer voor een tijdje en beloof mezelf plechtig dat ik er alleen nog kom op een rustige maandag-ochtend. Na het uitpluizen van hun website weet ik ook nu ook dat er kluisjes zijn en daar zal ik de volgende keer dus gretig gebruik van gaan maken!

PS. Omdat ik dus geen telefoon mee had, geen foto’s van TunFun bij dit artikel! 

kaan-co-banner1